به گزارش روابط عمومی اداره آموزش و پرورش استثنایی استان آذربایجان شرقی؛ خاطره معلl سرکار خانم سیمین یحیوی آذر مدیر آموزشگاه استثنایی نیکان منطقه مهربان 

"به نام خدا" «یادآور خاطره‌ای درخشان از سال ۹۸...

هنوز هم وقتی به اردیبهشت ماه سال ۹۸فکر می‌کنم زمان درآن لحظه می‌ایستد. همان روزی که نسیم مهر معلم مرا از منطقه مهربان در  آذربایجان سرافراز تا آستان حضور خورشید برد. 

وقتی تلاش برای مدیریت نمونه در استان عزیزم آذربایجان شرقی، به زیباترین پاداش ممکن یعنی دیدار با رهبر معظم انقلاب در روز معلم ختم شد، فهمیدم که مسیر درست، همیشه به مقصد نور می‌رسد. آن دیدار، برای من نه یک افتخار، که یک میثاق و عهد تازه برای ادامه مسیر خدمت بود. سپاس خدای را که در مسیر وظیفه، مرا با نگاه حمایت رهبری همراه کرد.

زمانی که دغدغه‌های مدیریت در منطقه مهربان برای فرشته‌های زمینی ( کودکان با معلولیت کم توان ذهنی)، با افتخار "مدیر نمونه استانی" بودن، پیوندی عمیق یافته بود. اما هیچ‌ یک از این موفقیت‌ها، نمی‌توانست مرا برای آن لحظه‌ سرنوشت‌ساز آماده کند؛ لحظه‌ای که در روز معلم، در برابر نگاه پرمهر و رهنمودهای نورانی، رهبر معظم انقلاب قرار گرفتم.

آن لحظه، در وجودم تضاد عجیبی جاری بود. نخست، هیجانی بی‌کران بود که تمام وجودم را می‌لرزاند؛ هیجان ایستادن در حضور کسی که نماد ایمان و هدایت است؛ هیجانی که گویی زمان را برای لحظه‌ای متوقف کرد.

اما بلافاصله، در پس آن هیجان، موجی از آرامش ناگهانی مرا فرا گرفت. آرامشی که از حضور در محضر حقیقت می‌آید؛ گویی تمام خستگی‌های سال‌ها تلاش و دغدغه‌های مدیریتی، در یک چشم‌بهم‌زدن، در سکوت آن نگاه حمایتگر، ذوب شد و جای خود را به آرامشی عمیق و بی‌کران داد.

و اما در نهایت، با تمام آن هیجان و آرامش، حسی از مسئولیت‌پذیری سنگین و مقدس بر دوشم نشست. آن دیدار، برای من تنها یک افتخار شخصی نبود، بلکه یک "عهدنامه" بود. نگاه رهبر، به من یادآوری کرد که مدیربودن ، تنها چرخاندن چرخ‌های یک مدرسه نیست؛ بلکه امانتی است از جانب ولایت و وظیفه‌ای است در برابر آینده‌ی این سرزمین. آن روز فهمیدم که هر تصمیم، هر قدم و هر تلاش در مسیر آموزش، بخشی از میثاق من با این نظام و این میهن است.

آن لحظات، نقطه عطفی بود که نگاه من را به "خدمت" برای همیشه تغییر داد؛ خدمتی که اکنون با همان هیجان، همان آرامش و با همان مسئولیت‌پذیری مضاعف، همچنان در مسیر ادامه می‌دهم.-

. بیانات گهربار رهبر عزیز درباره آموزش و پرورش، همچون چراغی در مسیرمان روشن شد:

“معلم، سازنده‌ی آینده‌ی انقلاب است. باید معلمان، بر روی آموزه‌های دینی، اخلاقی و علمی تمرکز کنند و نسل آینده را با عشق و ایمان تربیت نمایند.”

این‌گونه، نگاه رهبرمان، نه فقط یک هدایت، بلکه یک سرمایه‌ی معنوی بود برایمان تا در مسیر تعلیم و تربیت قدم برداریم و بدانیم که تربیت نسل، مهم‌ترین حلم و وظیفه‌ی هر معلم است.

اما امروز، غباری از اندوه بر آسمان دلمان نشسته است. «نبودن» ایشان، واژه‌ای است که تمام جانم را می‌لرزاند. حالا که سایه‌ی پرمهر ایشان را بر سر این خانه حس نمی‌کنیم، هر لحظه در هجوم دلتنگی، به یاد آن لحظات ناب دیدار می‌افتم.

با این حال، می‌دانم که این‌گونه رفتن، پایان راه نیست؛ بلکه آغاز یک تعهد خونین و مقدس است. من اینجا، در همین خاک که ریشه‌هایش با عشق به ولایت گره خورده، پیمان می‌بندم که آن نگاه نافذ را فراموش نکنم.

ای رهبر آسمانی‌ام! هرچند جای خالی‌تان در میان ما، داغی است که سرد نخواهد شد، اما به یادتان، پرچم آرمان‌هایتان را بر دوش می‌کشیم. ما همان مدیران و معلمانی هستیم که در مکتب شما آموختیم «ایستادن» تنها راه زیستن است. تا آخرین نفسی که در سینه دارم، فرزندان این سرزمین را با همان عشق و اصالتی که از شما آموختم، برای تحقق تمدن نوین اسلامی تربیت خواهم کرد.

آسوده بخوابید ای پدر امت؛ که راه شما، مسیر همیشه روشن ماست…